غزل شمارهٔ ۲۳۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ست۷ بیت

سر درین راه عشق دردسر استبگذر از سر که کار معتبر است

سر موئی حجاب اگر باقی استبتراشش چه جای ریش و سرست

سر بنه زیر پا و دستش گیرگر تو را میل تاج یا کمر است

نفسی صحبتش غنیمت دانزانکه عمر عزیز در گذر است

زاهدان دیگرند و ما دیگرحالت ما و ذوق ما دگر است

عاشقی کو ز ما خبر دارداز خود و کاینات بی خبر است

نظری کن ببین به دیدهٔ مانعمت الله چو نور در نظر است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دردسرهای آن اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا از قید و بندها و زیبایی‌های ظاهری بگذرد و به عمق عشق توجه کند. او تأکید می‌کند که در مسیر عشق، باید از دنیا و موانع کنار برود و گوشه‌ای از عشق را بچشد. در این راه، نباید به ظواهر اهمیت داد و باید اشتیاق به عشق را درک کرد، زیرا عمر کوتاه است و باید از لحظات با ارزش آن بهره برد. همچنین، شاعر بر تفاوت بین زاهدان و عاشقان تأکید می‌کند و می‌گوید که عاشق واقعی از خود و دنیای مادی بی‌خبر است و باید فقط به عشق نگاه کند. در نهایت، عشق را چون نوری می‌بیند که درون و زندگی را روشن می‌کند.