غزل شمارهٔ ۲۰۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انولایتست۷ بیت

بشنو معانئی که بیان ولایتستدارم نشانئی که نشان ولایتست

آب حیات ماست به هر سو که می رودسرچشمه اش ز بهرهٔ خوان ولایتست

ملک جهان چو باغ بهاری است تازه شدحکمی به ما رسید که آن ولایتست

ایام غم گذشت دگر شاد و خرمیمآمد امام وقت زمان ولایتست

بشنو به ذوق گفتهٔ مستانه گوش کنکین قول عاشقان و زبان ولایتست

گنجینهٔ ولایت والی دل ولیستجانم فدای اوست که جان ولایتست

از خوان نعمت الله ما نعمتی بخورخوش نعمتی بود که ز خوان ولایتست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به بیان معانی ولایت می‌پردازد و از نشانه‌ها و ویژگی‌های آن صحبت می‌کند. ولایت به عنوان آب حیات انسان‌ها معرفی شده که سرچشمه‌اش از این مقام نشأت می‌گیرد. او جهان را به مانند باغی زیبا توصیف می‌کند که به لطف ولایت تازه و شکوفا شده است. با فرا رسیدن دوران شادی و خوشحالی به واسطه ظهور امام زمان، شاعر دعوت به شنیدن و درک مضامین ولایت می‌کند. او به ارزش‌های ولایت اشاره می‌کند و آن را گنجینه‌ای برای دل‌ها می‌داند و جان خود را فدای ولی می‌کند. در آخر، او از نعمت‌های الهی و خوشی‌هایی که از ولایت حاصل می‌شود، یاد می‌کند.