غزل شمارهٔ ۲۰۴
موجیم و حباب هر دو آبستآبست که صورت حبابست
آن کس که خیال غیر بنددنقش غلطست و خود به خوابست
موجست و حباب هر دو یک آبآبست که آب را حجابست
مهتاب چو رو به تو نمایدروشن بنگر که آفتابست
بر بسته نقاب می برد دلاین طرفه که عین آن نقابست
دلسوخت در آتش محبتگر میل کنی جگر کبابست
اسرار ضمیر نعمت اللهاحسان که کند که بی حسابست