غزل شمارهٔ ۲۰۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابست۷ بیت

خوش آب حیاتیست که گویند شرابستخوش عاشق رندی که چو ما مست و خرابست

جامی که ز آبست پر آبست کدامستدر مجلس ما جو که چنین جام حبابست

در گلشن اگر بلبل سر مست گل افشاندما راز گلستان همه مقصود گلابست

بر راه خطا عقل اگر رفت خطا کردتو در پی او گر نروی عین صوابست

هر نقش خیالی که تو را غیر نمایدتعبیر کن آن را که خیال تو به خوابست

مائیم و حریفان همه سرمست شرابتما را چه غم ار زاهد مخمور سرابست

موجیست درین دیدهٔ دریا دل سیدپیداست که آبست که بر آب حجابست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی می‌پردازد. شاعر از شرابی سخن می‌گوید که به مثابه حیات و شادابی است و عاشق را به مستی و سرخوشی دعوت می‌کند. او به چه بسا چشم‌اندازهایی که در زندگی می‌بیند، اشاره دارد و می‌گوید که اگر عقل گمراه شود، پیروی از آن عیب نیست، زیرا ممکن است از حقیقت دور شوند. همچنین، شاعر به زیبایی طبیعت و گلاب اشاره می‌کند که راز گل‌ها و زیبایی‌ها را در خود دارد. در نهایت، شاعر با تصویری از دریا و عمق احساسات، به سر مستی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این لذت‌ها واقعیت بیشتری از ریا و ظاهر دارد.