غزل شمارهٔ ۱۷۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: است۷ بیت

ما ز دریائیم و دریا عین ماستدر میان ما دوئی آخر چراست

خط موهومست عالم سر به سرخوش بخوان آن خط که آن خط عین ماست

آنچه ما داریم در هر دو جهاندر حقیقت ای عزیزان آن خداست

عشق او در دل نهان می دارمشدُرد درد عشق او ما را دواست

همدم جامیم و با ساقی حریفتا نپنداری که او از ما جداست

مجلس عشقست و ما مست وخراباینچنین بزمی ملوکانه کراست

نعمت الله تا غلام سید استشاه عالم بر در او چون گداست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در ارتباط میان انسان و خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که ما از دریا (خدا) هستیم و دریا نیز هستی ماست. نویسنده به دوگانگی وجود اشاره می‌کند و می‌گوید که در حقیقت این تفاوت‌ها خیالی است، زیرا همه چیز به یک خدا برمی‌گردد. عشق به خدا در دل نهفته است و این عشق برطرف‌کننده دردهاست. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در مجلس عشق، همواره در کنار معشوق (خدا) قرار داریم و او هرگز از ما جدا نیست. این شعر به جایگاه والای خدا در زندگی انسان و نیاز او به عشق الهی اشاره می‌کند.