غزل شمارهٔ ۱۷۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ابنمایدت۷ بیت

چشم ما نور خدا بنمایدتدیدهٔ ما بین که تا بنمایدت

در صفات جام می ما را نگرتا به تو مستی ما بنمایدت

گر در این دریا درآئی همچو ماعین ما روشن تو را بنمایدت

وا مکن از نور رویش دیده‌امتا جمال کبریا بنمایدت

گر تو در کنج فنا ساکن شویعاقبت گنج بقا بنمایدت

خودنمائی می کنی با عاشقاندر دوئی آن یک کجا بنمایدت

نعمت الله جو که نور روی اوآنچه خواهی حالیا بنمایدت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جستجوی نور و زیبایی الهی است که از طریق عشق و درک عمیق به وجود می‌آید. شاعر از مخاطب می‌خواهد که با نگاه دل، نور خداوند را ببیند و از صفات الهی مست شود. او تاکید می‌کند که اگر کسی وارد دریاچه عشق شود، می‌تواند خود را و نور الهی را بیابد. همچنین به اهمیت حفظ توجه به نور چهره الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در فنا (عدم) نیز می‌توان به بقا (جاودانگی) دست یافت. در نهایت، شاعر به زیبایی و نیکویی که در وجود خداوند وجود دارد، اشاره می‌کند و از جستجوی آن برای رسیدن به حالت مطلوب یاد می‌کند.