غزل شمارهٔ ۱۵۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انشوی۷ بیت

تن فداکن تا همه تن جان شویجان رها کن تا همه جانان شوی

گرد این و آن چه می گردی مداماین و آن را مان که این و آن شوی

ترک کرمان کن به مصر جان خرامتا به کی سرگشتهٔ کرمان شوی

ماه ماهانی ببین ای نور چشمآن او باشی چو با ماهان شوی

گنج او در کنج این ویران نهادگنج او یابی اگر ویران شوی

عید قربان است جان را کن فداعید خوش یابی اگر قربان شوی

جامع قرآن بخوانی حرف حرفگر چو سید جامع قرآن شوی

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به اهمیت فداکاری و ترک تعلقات دنیوی اشاره دارد. شاعر از ما می‌خواهد که برای رسیدن به مقام افراد بزرگ و والایی مانند جانان (خدا یا معشوق) از خودگذشتگی کنیم و دلبستگی‌ها را ترک کنیم. او می‌گوید که برای پیدا کردن گنج واقعی، باید از وضعیت فعلی و محدودیت‌های خود آزاد شویم و به سراغ کمال و معنویت برویم. به ویژه در عید قربان که نماد فداکاری است، پیشنهاد می‌شود که جان را فدای عشق و حقیقت کنیم. در نهایت، اشاره می‌شود که با درک و فهم عمیق از قرآن می‌توان به درجات بالاتری دست یافت.