غزل شمارهٔ ۱۵۲۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اهی۷ بیت

در آ در خلوت خاص الهیطلب کن در دل ما گنج شاهی

بیا و رنگ بیرنگی به دست آرچه کار آید سفیدی و سیاهی

در این دریا خوشی با ما به سر بربجو از عین ما ما را کماهی

گدای حضرت سلطان ما شواگر خواهی که یابی پادشاهی

به غیر او نجوید همت مابجو از همت ما هر چه خواهی

خراباتست و ما مست خرابیمدهد بر ذوق ما ساقی گواهی

نشان آل دارد نعمت اللهگرفته نامش از مه تا به ماهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت به درک و عشق به الهی است. شاعر از خداوند می‌خواهد که در دل او گنجی از معرفت و ثروت معنوی قرار دهد. او بر این باور است که رنگ‌ها و تمایلات دنیوی (سفیدی و سیاهی) بی‌معنا هستند و تنها در دریاچه عرفان و نزد محبوب واقعی می‌توان خوشی و آرامش یافت. شاعر به کسی که می‌خواهد به مقام والایی برسد، پیشنهاد می‌کند که خود را در خدمت حضرت سلطان قرار دهد، زیرا دستیابی به پادشاهی واقعی در گروی وابستگی به اوست. در نهایت، شاعر به مستی عاشقانه و چشیدن میوه‌های روحانی اشاره دارد و بر نعمت‌های الهی تأکید می‌کند.