غزل شمارهٔ ۱۵۱۹

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اهی۷ بیت

بر تخت دلم نشسته شاهیشاهی و چگونه شاه ماهی

قدسی ملکی ملک صفاتیعالی قدری جهان پناهی

بر دست گرفته جام بادهمستانه نهاده کج کلاهی

جان بنده و عقل خادم ازدل تختی و عشق پادشاهی

ما راه روان کوی عشقیمبه زین نرود کسی به راهی

گوئی که ز باده توبه کردیهرگز نکنم چنین گناهی

درخدمت سید خراباتجاهی دارم چگونه جاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شاهی می‌پردازد که در دل شاعر نشسته و خود را به عنوان پادشاه عشق معرفی می‌کند. او دارای صفات ملکوتی و ویژگی‌های والایی است و در دستش جام باده‌ای دارد. شاعر احساس می‌کند که عقل و جانش در خدمت این پادشاه عشق قرار دارد و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به راه عشق برود. او همچنین به توبه‌ای اشاره می‌کند که گویی فراموش کرده و در خدمت سید خرابات، مقام و جایگاهی دارد که بسیار ارزشمند است. کل شعر به دلبستگی عمیق به عشق و مقام معنوی آن اشاره دارد.