غزل شمارهٔ ۱۵۱۲

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اری۷ بیت

آمد به درت جان عزیز از سر یاریمحروم مگردان ز در خویش ز یاری

تنها نه منم سوختهٔ آتش عشقتبسیار چو من عاشق دل سوخته داری

یک دم نرود عمر که بی یاد تو باشدامید که ما را تو ز خاطر نگذاری

روزی به سر کوی تو جان را بسپارمباشد که همان جا تو به خاکم بسپاری

گر جور کنی بر دل بیچارهٔ مسکینما را نبود چاره به جز ناله و زاری

ای دل به خرابات فنا خوش گذری کنشاید که می جام بقا را به کف آری

می در قدح و ساقی ما سید سرمستای زاهد مخمور تو آخر به چه کاری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که او را از در محبت خود محروم نکند. او تأکید می‌کند که تنها نیست و بسیاری دیگر هم چون او عاشق و دلسوخته‌اند. همچنین، ابراز امیدواری می‌کند که معشوق یاد او را از خاطر نبرد و روزی جانش را در کوی او فدای عشق او کند. شاعر با اشاره به درد و رنجی که در انتظار محبت است، می‌گوید که اگر معشوق بر او سخت‌گیری کند، چاره‌ای جز ناله و زاری ندارد. در نهایت، دعوت به لذت‌بردن از زندگی و تجربه‌ی شراب عشق می‌کند و از زاهدان می‌پرسد که چرا به کارهایی مشغولند که از لذت‌های زندگی دور می‌دارد.