غزل شمارهٔ ۱۵۰۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ری۷ بیت

جز خیال تو درین دیده نگنجد دگریچشم دارم که ز الطاف تو یابم نظری

تا که زُنار سر زلف تو بستم به میانبسته ام از سر اخلاص به خدمت کمری

حلقه ای بر در میخانه زدم بگشودندبه ازین هیچ کسی را نگشودند دری

غیر در خلوت من راه ندارد واللهساکنم در حرم کعبه نیم رهگذری

به خرابات تو را راه برم گر آئیاین چنین ره ننماید به جهان راهبری

گنج شاهیست در این گوشهٔ ویرانهٔ دلطلبش کن که توان یافت به هر سو گهری

نعمت الله به دست آور و می جو خبرمکه ز ذوق من سرمست بیابی خبری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تمایل عمیق به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که هیچ چیز جز خیال معشوق در چشمانش جایی ندارد و تنها نگاهی از الطاف او می‌خواهد. او درباره تعهدش به معشوق و اینکه خودش را به او بسته است، سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که در میخانه (جایگاه عشق) فقط درِ معشوق برایش باز شده و هیچ چیز دیگری برایش معنا ندارد. او همچنین به مقامات روحانی و معنوی خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در خلوت خودش احساس امنیت و آرامش می‌کند. در نهایت، شاعر از گنجی در دل و جستجوی نعمت‌های عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که از ذوق عشقش بسیار خوشحال و سرمست است.