غزل شمارهٔ ۱۵۰۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ری۷ بیت

گذری کن به سوی ما گذرینظری کن به حال ما نظری

بر در می فروش معتکفیمخوش مقامی شریف و نیک دری

لیس فی الدار غیره دیارنیست جز وی در این سرا دگری

آتشی در دل است و جان سوزددم گرمم کند از او اثری

رند مستیم و بی خبر ز جهانکه رساند به بی خبر خبری

با من از حور و از بهشت مگوچه کنم بوستان مختصری

بندهٔ سید خراباتیمشدم از بندگیش معتبری

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به عشق و حالتی از مستی و بی‌خبری از دنیا اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که نگاهی به حال او بیندازد و از زیبایی‌ها و مقام او صحبت کند. او در کنار می‌فروشی نشسته و حسرتی در دل دارد. شاعر به عشق و شوق درونی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز معشوق هیچ‌کس برای او مهم نیست. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که دیگران نمی‌توانند حال او را درک کنند و از دنیای بهشت و حور صحبت‌هایی نمی‌کند، زیرا به دنیای خود در کنار معشوق اکتفا کرده است. در نهایت، شاعر خود را بنده‌ی این عشق می‌داند.