غزل شمارهٔ ۱۴۷۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انی۷ بیت

تنها نه منم عاشق تو بلکه جهانیگر جان طلبی هان بسپارند روانی

هر سو که نظر می کنم ای نور دو چشممبینم چو خودی بر سر کویت نگرانی

گر نام من ای یار بر آید به زبانتدر هر دو جهان یابم از آن نام و نشانی

خواهی که به پیری رسی ای جان ز جوانیزنهار مکن قصد دل هیچ جوانی

این علم معانیست که کردیم بیانشخود خوشتر از این قول که کرده است بیانی

ما نقش خیال تو نگاریم به دیدهبی نقش خیال تو نباشیم زمانی

در آینهٔ دیدهٔ سید همه بینندآن نور که دیدیم در این دیده عیانی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر ابراز می‌کند که عشق او به معشوق تنها منحصر به خود او نیست و جهانیان نیز عاشق او هستند. شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که در هر جا به او نگاه کند، نشانی از معشوق می‌بیند. او به یار خود می‌گوید که اگر نام او به زبان آید، اثرش در دو جهان قابل مشاهده خواهد بود. شاعر همچنین به جوانی و پیری اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به عشق جوانان فکر نکند. در پایان، او بیان می‌کند که عشق و خیال معشوق در وجود او نقش بسته است و بدون وجود او، هیچ حسی نخواهد داشت.