غزل شمارهٔ ۱۴۵
قطرهای کو به بحر ما پیوستعین دریا بود به ما پیوست
زندهٔ جاودان بُود به خداروح پاکی که با خدا پیوست
نکند میل خویش و بیگانهآشنا چون به آشنا پیوست
در دو عالم به جز یکی نبودآن یکی با یکی کجا پیوست
نتواند برید پیوندشآنکه با اصل خویش واپیوست
در دو عالم ولی والا شدهرکه با شاه اولیا پیوست
بزم عشق است و عاشقان مستندذوق داری به ما بیا پیوست
لطف ساقی نگر که جام شرابمیدهد او به دست ما پیوست
نعمتالله گنج سلطانیمیکند صرف هر گدا پیوست