غزل شمارهٔ ۱۴۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وست۶ بیت

چشم ما روشن به نور روی اوستلاجرم من دوست می‌بینم به دوست

رند مست از گفت و گو ایمن بودهر که مخمور است او در گفتگوست

عشق را با رنگ و بوئی کار نیستعقل دایم در هوای رنگ و بوست

صد هزار آئینه گر بینم به چشمدر همه آئینه‌ ها چشمم بر اوست

موج در دریا روان گردد مدامآب جوید همچو ما در جستجوست

هیچ بد خود دیدهٔ سید ندیدآفرین بر دیدهٔ بینای اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: چشم ما به نور محبوب روشن است و بنابراین من دوستی را در بین دوستانم می‌بینم. مستی که از گفت‌وگو لذت برده، همیشه در امنیت است، چرا که هر که در حالت مستی است، در گفتگو حاضر است. عشق هیچ ارتباطی با ظواهر و زیبایی‌ها ندارد، زیرا عقل دائم در فکر آنهاست. هر چقدر هم که آیینه‌ها را ببینم، همیشه نگاه من به سوی اوست. مانند امواج دریا که همیشه در حال حرکت هستند، ما نیز در جستجوی معشوق خود هستیم. هیچ بدی را در وجود سیدی که دیده‌ام، نمی‌بینم و واقعاً باید بر او آفرین گفت.