غزل شمارهٔ ۱۴۳۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اه۶ بیت

هر بنده که سوی شه برد راههم شاد بود به دولت شاه

ما شاه درون پرده دیدیمدیگر نرویم سوی خرگاه

ای شاه تو قرص آفتابیما خاک محقریم در راه

تو جان طلبی و ما نخواهیمهستیم در این سخن به اکراه

ما زان تو ایم هر چه داریمالعبد و ماله لمولاه

هست از نظر تو ناظر حقسلطان دو کون نعمت الله

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف رابطه بنده و شاه می‌پردازد. او بیان می‌کند که هر بنده‌ای که به سوی شاه برود، خوشحال است و از حکومت او بهره‌مند می‌شود. شاعر خود نیز شاه را دیده و تصمیم می‌گیرد دیگر به خرگاه او نرود. او به شاه می‌گوید که تو مانند خورشید می‌درخشانی و ما فقط خاکی هستیم که در مسیر تو قرار داریم. شاعر اعتراف می‌کند که در این سخنان نیز اکراه دارد و ما همه چیز خود را از تو داریم. در نهایت، او به موقعیت شاه به عنوان ناظر حق و منبع نعمت اشاره می‌کند.