غزل شمارهٔ ۱۴۳۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اه۷ بیت

به خدا تا ز خود شدم آگاهبی خدا نیستم دمی والله

گرد کنج خراب می گشتیمتا به گنجی فرو شدم ناگاه

یوسف جان نازنین تنمسوی مصر دل آمد از تک چاه

مهر عشقش چو رو نمود به منگرچه بودم هلال گشتم ماه

نور ظاهر شد و نماند ظلامگشت فانی غلام و باقی شاه

چون همه اوست غیر او کس نیستگفته ام لا اله الا الله

لاجرم سید وجود خودمنعمت اللهم وز خود آگاه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربیات روحانی و وجدانی شاعر می‌پردازد. شاعر از آگاهی به خود و خداوند سخن می‌گوید و می‌گوید که در نبود خدا، احساس بی‌توجهی می‌کند. او به جستجوی حقیقت و معنای زندگی می‌پردازد و به گنجی درون خود می‌رسد. با اشاره به یوسف، نماد زیبایی و کمال، ابراز می‌کند که عشق به خدا او را از تنگناها رهانیده و به نور و روشنایی رسانده است. شاعر تأکید می‌کند که جز خدا چیزی وجود ندارد و در نهایت به آرامش و درک عمیق‌تری از وجود خود می‌رسد.