غزل شمارهٔ ۱۴۳۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ابودهمیشه۶ بیت

جانی که از تو نازد زیبا بود همیشهچشمی که در تو بیند بینا بود همیشه

بلبل به دولت گل ناطق بود دو روزیطوطی نطق عاشق گویا بود همیشه

گر در سماع عارف غوغا بود عجب نیستجائی که باده نوشند غوغا بود همیشه

موج از زبان دریا می گفت این حکایتقطره به ما چو پیوست از ما بود همیشه

چشمش به یک کرشمه غارت کند جهانیدر ملک جان از آن رو یغما بود همیشه

گفتم که عشق سید پنهان کنم ولیکنهر کس که گشت عاشق رسوا بود همیشه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت عشق اشاره دارد. شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش می‌گوید و از چشمان نافذ او که همیشه بیناست. او به تمثیل بلبل و طوطی اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی عشق و سخن‌وری است. همچنین بیان می‌کند که در محافل عارفان همیشه غوغایی برپا است، زیرا جایی که عشق و باده وجود دارد، شور و شوق همواره جریان دارد. شاعر به قدرت و تأثیر عشق اشاره می‌کند و در نهایت، به رغم تلاش برای پنهان کردن عشق، هر عاشق به نوعی رسوا می‌شود. کل اثر به تأمل در طبیعت عشق و عواقب آن می‌پردازد.