غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: اله۷ بیت

برافشان کلاله ز روی چو لالهصراحی به دست آر پرکن پیاله

مکن عیب رندان اگر باده نوشندکه پیش از من و تو چنین شد حواله

اگر عشق جانان مرا حاصل آیدروان جان سپارم چو این است احاله

منم بندهٔ او و دارم گواهاندلم وقف عشق است و جانم قباله

میان من و او چو موئی نگنجدچه قدر رقیب و چه جای دلاله

اگر نی بنالد مزن دست بر ویکه از نالهٔ ما گرفته است ناله

اگر ذوق داری بخوان گفتهٔ ماکه یک پند سید به از صد رساله

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و حالاتی از عشق می‌پردازد. شاعر با استعاره‌هایی زیبا از می و میخانه استفاده کرده و از رنج و شادی‌های عشق سخن می‌گوید. او به اهمیت عشق و وابستگی عاطفی‌اش به معشوق اشاره می‌کند و تأکید دارد که وقتی عشق واقعی وجود دارد، هیچ فاصله یا مانع میانی نمی‌تواند وجود داشته باشد. همچنین به این نکته پرداخته شده است که نباید به رندان و نوشیدن باده عیب گرفت، زیرا این یک بخشی از زندگی است. در نهایت، شاعر بر این باور است که گفتارهای دل‌انگیز به مراتب از نوشته‌های فلسفی و کتاب‌ها ارزشمندترند.