غزل شمارهٔ ۱۴۳۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رهمه۷ بیت

از همه پنهان و پیدا از همهکی شناسد این سخن را بر همه

آفتابی می نماید ماه مااین چنین نوری بود در خور همه

می برنگ جام پیدا آمدهیک شرابست او ولی ساغر همه

ساقی ار بخشد تو را خمخانه ایعاشقانه همچو ما می خور همه

لطف او مخمور کی ماند کسیمست گرداند می و دلبر همه

جام می بشکست و می بر ما بریختخرقهٔ ما شسته شد دفتر همه

عالمی چون آینه روشن شدهمی نماید سید ما در همه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمایز و زیبایی عشق و محبت اشاره دارد. شاعر از وجود یک نور خاص که شبیه به خورشید است صحبت می‌کند که بر همه چیز تابیده و به چشم همگان می‌آید. او همچنین به می و شراب اشاره دارد که نمادی از عشق و سرمستی است، و می‌گوید که اگر کسی به می‌خانه ورود کند، می‌تواند مانند عاشقان واقعی از آن لذت ببرد. در انتها، به این موضوع می‌پردازد که عشق و لطف الهی به قدری عمیق است که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر آن مست نماند و این عشق همه چیز را روشن و شفاف می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا، حال و هوای عشق و دیوانگی را به تصویر می‌کشد.