غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انرامگو۵ بیت

تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگوجان به جانان ده ولیکن سر جانان را مگو

گر به کفر زلف او ایمان نداری همچو مادم مزن گر مؤمنی ای یار من آن را مگو

آب چشم ما به هر سو رو نهاده می رودخوش درین دریا نشین و وصف یاران را مگو

ذوق ما داری بیا با جام می یک دم برآرپیش می خواران مرو اسرار مستان را مگو

نعمت الله را بجو و حال خود با او بگوهرچه فرماید بدان و راز سلطان را مگو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و رازهای آن اشاره دارد. شاعر به مخاطب می‌گوید که برخی چیزها را نباید گفت و در عوض باید به دل و جان سپرد. او می‌گوید که اگر کسی به زیبایی و جذابیت معشوق ایمان ندارد، بهتر است سخنی نگوید. شاعر همچنین به درد و غم عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که از رازها و احساسات خود با دیگران صحبت نکنند. او از تجربه نوشیدن می‌گوید و یادآور می‌شود که با وجود لذت‌های زندگی، باید به جستجوی حقیقت و ارتباط با خداوند پرداخت، و همچنان بر رازهای دل خود پافشاری کند.