غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: المگو۵ بیت

برو ای عقل بس محال مگوبگذر از دهر و از خیال مگو

سر آبی تو از سراب مپرسعین بحری سخن ز آل مگو

با حریفان مست مجلس ماجز حدیث می زلال مگو

سخن از دیده گو اگر گوئیخبر از حال گو ز قال مگو

از همه رو جمال سید بیندم مزن سِر ذوالجلال مگو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عقل و فکر کنایه می‌زند و به آن می‌گوید که از مسائل پیچیده و خیالات بی‌مورد صحبت نکند. او تأکید می‌کند که نباید به سراب‌ها (توهمات) پرداخت و باید به‌جای آن به حقیقت (به دریا) توجه کرد. همچنین در جمع دوستان و حریفان مست، تنها از شراب و خوشی صحبت شود و نه از مسائل سطحی. شاعر از مخاطب می‌خواهد که اگر قصد سخن گفتن دارد، از احساسات و حال درونی‌ خود بگوید و از سخنان بی‌مضمون بپرهیزد. در نهایت، به زیبایی و جلال حضرت سید اشاره می‌کند و از عدم صحبت درباره آن می‌گوید.