غزل شمارهٔ ۱۳۵
خانهٔ دل سرای جانان من استخلوت خاص حضرت جان است
بزم عشق است مجلس جانمساقیش بندگی جانان است
عشق سرمست توبه ام بشکستبیگناهم مرا چه تاوان است
دُرد دردش مدام مینوشمذوق مستی جانم از آن است
سخنی خوش به ذوق میگویمقصهام داستان مستان است
رندم و ساکن خراباتمزانکه این گوشه وقف رندان است
نالهٔ عاشقانهٔ سیدبلبل مست گلشن جان است