غزل شمارهٔ ۱۳۴۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: الاو۷ بیت

عالم منور است به نور جمال اوداریم ما کمال ولی از کمال او

نقش خیال اوست که بر دیده رو نموددر خواب دیده ایم از آن رو خیال او

آب حیات ماست که نوشند تشنگانسرچشمهٔ خوشی بود آب زلال او

رندیم و لاابالی و نوشیم می مدامنه بادهٔ حرام شراب حلال او

هر زنده ای که جان عزیزش ازو بودجاوید باشد او و نباشد زوال او

مستی که اصل او بُود از کوی می فروشجاوید باشد او و نباشد زوال او

سید یکیست در دو جهان مثل او کجاستهرگز ندیده دیدهٔ مردم مثال او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و کمال الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نور جمال خداوند بر عالم تابیده و کمال او بی‌نهایت است. او به نقش خیال و تصویر خدا در خواب‌ها اشاره دارد و آن را آب حیات می‌نامد که روح تشنگان را سیراب می‌کند. همچنین، شاعر به حالاتی چون رندی و نوشیدن شراب اشاره می‌کند که با وجود لاابالی بودن، حلال و از خواص الهی است. در نهایت، او معتقد است که هر موجودی که به خدا وابسته است، جاوید و پایدار خواهد ماند. شاعر همچنین به یکتایی و بی‌نظیری یک سید در جهان اشاره می‌کند که هیچ کس مانند او را ندیده است.