غزل شمارهٔ ۱۳۴۲
قول ما حق است از حق می شنونه مقید بلکه مطلق می شنو
از زبان هر چه آن دارد وجودگوش کن سرّ انا الحق می شنو
عاشق و معشوق مشتق شد ز عشق راز این مصدر ز مشتق می شنو
یک زمان با ما درین دریا درآحال بحر ما ز زورق می شنو
مجلس رندان ما با رونق استقصهٔ مستان به رونق می شنو
ما و حق گر عقل گوید گو بگومن نگویم قول احمق می شنو
گفتهٔ مستانهٔ سید بخواناز همه اشیا تو صدّق می شنو