غزل شمارهٔ ۱۳۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارشو۷ بیت

تا به کی در خواب باشی یک زمان بیدار شوکار بیکاران مکن رندانه خوش در کارشو

عشق او داری چو مردان از سر جان درگذروصل او از او بجو و ز غیر او بیزار شو

همچو منصور فنا گر بایدت دار بقابر سر دار فنا پائی بنه سردار شو

گر همی خواهی محیطی بر تو گردد آشکارگرد نقطه دائما سرگشته چون پرگار شو

ما درین دریای بی پایان خوشی افتاده ایمذوق ما داری در آ در بحر و با ما یار شو

گر نظر از چشم او داری چو او عیار باشکار عیاری خوش است ای یار ما عیار شو

نعمت الله رند سرمست است و با ساقی حریفخوش بیا در بزم او از عمر برخوردار شو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوتی است به بیداری و آگاهی. شاعر از فرد می‌خواهد که از خواب غفلت بیدار شود و به عشق واقعی روی آورد. او تأکید می‌کند که باید از غیر معشوق بیزار و در پی وصال او باشد. همچنین اشاره به ضرورت فنا در عشق و قرار گرفتن در مسیر بقا دارد. در این بین، شاعر به خوشی در جمع دوستان و لذت‌بردن از زندگی اشاره می‌کند و از شنونده می‌خواهد که عیار و باهوش باشد و در بزم عشق خوش بگذراند. به طور کلی، شعر دعوت به زیستن با آگاهی و عشق ورزیدن است.