غزل شمارهٔ ۱۳۳۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینشو۷ بیت

چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شودر زاویهٔ چشم در آ و همه بین شو

گوئی که منم عاشق و معشوق من آنستعشقی به حقیقت تو همانی و همین شو

در کوی خرابات گرفتیم مقامیرندانه بیا ساکن این خلد برین شو

سریست امانت بر ما جان گرامیگر زانکه امانت طلبی روح امین شو

عاشق شو و این عقل رها کن که چنان نیستبشنو سخن عاشق سرمست و چنین شو

گر آتش عشقش به تو نوری بنمایداندیشه مکن نور خدایست قرین شو

با سید سرمست قدم نه به خراباتمی نوش و چو چشم خوش او عین یقین شو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خواننده می‌خواهد که در خلوت خود به دنیای درون خود بروید و عاشقانه زندگی کند. او عشق را به عنوان حقیقتی می‌نگرد که باید شناخته و تجربه شود. شاعر به لذت‌های دنیوی و عوالم عرفانی اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که عقل را رها کرده و به عشق و مستی دل بسپارد. همچنین او به نور و حقیقت الهی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که با پیروی از عشق، می‌توان به روشنایی و یقین دست یافت. در نهایت، از همراهی با رندهای عالم و نوشیدن از شراب عشق دعوت می‌کند.