غزل شمارهٔ ۱۳۳۷
درین دریا درآ با ما و عین ما به ما میجوچه می خواهی ازین و آن خدا را از خدا می جو
عجب حالیست حال ما که گه موجیم وگه دریابه هرصورت که بنماید از آن معنی ما می جو
خراباتست و رندان مست و ساقی جام می بر دستحریفی گر همی جوئی بیا آنجا مرا می جو
به عشقش گر شوی کشته حیات جاودان یابیچو جانت زنده دل گردد ز جانت خونبها می جو
در آ در بزم سرمستان می جام فنا بستانبنوش آب حیاتی و بقائی ز آن فنا می جو
حضور بینوایان است و ما سردار ایشانیمبیا بنواز ساز ما نوای بینوا می جو
به گرد دو سرا گردی که می جویم نوای خودبگیر آن دامن خود را مراد دو سرا می جو
اگر درد دلی داری بیا همدرد سید شوحریف دردمندی شو ز درد او دوا می جو