غزل شمارهٔ ۱۳۲۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انبجو۷ بیت

ای دل گشایشی ز در عاشقان بجوآسایشی ز صحبت صاحبدلان بجو

در یوزه ای ز همت مردان حق بکنبخشایشی ز خدمت این دوستان بجو

پروانه ای ز آتش عشقش بسوز دلآن لحظه آروزی دل و کام جان بجو

از خود در آ به خلوت جانانه رو خرامچون بی نشان شدی ز خود آن دم نشان بجو

گر طالب حقیقتی مطلوب نزد تو استدریاب و آرزوی دل طالبان بجو

ذرات کاینات ز خورشید روی اوروشن شدند ذره به ذره عیان بجو

سید ازین میان و کنارش طلب مکنپرُتر شو از کنار و برون از میان بجو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی دل‌گشایی و آرامش در محبت و معنویت اشاره می‌کند. او از عاشقان و صاحبدلان می‌خواهد که به دنبال معنای زندگی و رضا در خدمت به دوستان باشند. شعله عشق را مثالی از پروانه که به آتش می‌سوزد، معرفی می‌کند تا نشان دهد عشق واقعی چیست. همچنین او دعوت می‌کند تا از خود فراتر رفته و به خلوت جان بروند تا در این مسیر به حقیقت و معنای عمیق‌تری برسند. در نهایت، شاعر از جستجوی نزدیکان و پیروی از دیگران بر حذر می‌دارد و به فردیت و عمیق‌تر شدن در جستجوی حقیقت تاکید می‌کند.