غزل شمارهٔ ۱۳۲۵

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: انبجو۷ بیت

گنج او در کنج دل ای جان بجوجان فدا کن حضرت جانان بجو

سینهٔ بی کینهٔ ما را طلبمخزن اسرار آن سلطان بجو

نقش می بندم خیال این و آنترک این و آن بگو و آن بجو

زلف کافر کیش را بر باد دهنور روی او ببین ایمان بجو

دُرد دردش نوش کن شادی ماغم مخور از درد او درمان بجو

جنت المأوی اگر خواهی بیامجلس رندان و سرمستان بجو

نعمت الله جو که تا یابی همهشکر این نعمت از آن یاران بجو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به جستجوی حقیقت و عشق الهی اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا در دل خود به دنبال گنج‌های واقعی بگردد و جان خود را فدای عشق خدا کند. او دعوت می‌کند که به جای کینه و حسد، به آرامش و اسرار معنوی بپردازد. همچنین، از ادامه وابستگی به دنیای مادی و ناپایدار پرهیز کند و توجه خود را معطوف به نور و ایمان الهی کند. شاعر بیان می‌کند که در کنار رندان و اهل معرفت، می‌توان به حقیقت و جنت واقعی دست یافت و در نهایت از نعمت‌های الهی بهره‌مند شد.