غزل شمارهٔ ۱۳۰۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انمبهجانتو۷ بیت

ز سودای سر زلفت پریشانم به جان تومحبان تو بسیارند از ایشانم به جان تو

اگر لطفت کند رحمت مرا از خاک برداردنثار و پیشکش جان را بر افشانم به جان تو

به هر حالی که می باشم نباشم بی خیال تووگر بی تو دمی بودم پشیمانم به جان تو

دلم خلوتسرای تست غیری در نمی گنجدکجا گنجد چو غیر تو نمی دانم به جان تو

به کفر زلف تو ایمان من آوردم به جان و دلسر موئی نمی گردم مسلمانم به جان تو

اگر بلبل ثنای گل دو روزی در چمن گویدمنم مداح تو کز جان ثنا خوانم به جان تو

اگر رند خوشی جوئی به میخانه گذاری کنحریف نعمت الله شو که من آنم به جان تو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس عمیق و صمیمانه‌ای نسبت به محبوبش را بیان می‌کند. او با ناله و واژه‌هایی عاشقانه از جنون و پریشانی خود سخن می‌گوید و به عشق و علاقه‌اش به محبوب اعتراف می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ چیزی جز عشق محبوب در دلش جا ندارد و خود را کاملاً به او وابسته می‌داند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی به خاطر زیبایی زلف معشوق‌اش از اصل ایمان خود می‌گذرد و حاضر نیست حتی به اندازه یک موی او از او دور شود. در نهایت، او به میخانه دعوت می‌کند و خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که در عشق محبوبش غرق شده و هر لحظه‌اش را به او تقدیم می‌کند.