غزل شمارهٔ ۱۳۰۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: و۶ بیت

بیا ساقی بده جامی که جان من فدای توسر سودائی عاشق فدای خاک پای تو

تو سرمستی و من مخمور طبیبی تو و من رنجورتو سلطان خراباتی و من رند گدای تو

ز ساز مطرب عشقت جهانی ذوق می یابدنوای عالمی بخشد نوای بی نوای تو

خیال نقش رویت را چو من در خواب خوش بینمروا باشد اگر سازم درون دیده جای تو

چو بلبل زار می نالم گل وصل تو می جویمچو غنچه با دل پر خون همی جویم هوای تو

برو سید مجو درمان که کارت از دوا بگذشتبه غیر از دُردی درت نباشد خود دوای تو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به استقبال عشق و زیبایی می‌رود و از ساقی می‌طلبد که جامی بدهد تا جانش را فدای معشوق کند. او خود را در حالتی مخمور و عاشق توصیف می‌کند که دلداده‌ی معشوق و در جستجوی وصل اوست. شاعر عشق را به ساز موسیقی تشبیه می‌کند که همگان از آن لذت می‌برند و در خیال خود تصویری زیبا از معشوق دارد. همچنین، او به حال و هوای غمگین خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به غیر از درد در عشق، هیچ دارویی برایش وجود ندارد. به طور کلی، شعر به بیان احساسات عاشقانه و آرزوی وصال معشوق می‌پردازد.