غزل شمارهٔ ۱۲۸۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: رکن۷ بیت

ای دل ز جهان ، جهان گذر کندر عالم عاشقی سفر کن

از خلوت صومعه برون آیدر گوشهٔ میکده مقر کن

در بحر محیط حال حل شودامن چو صدف پر از گهر کن

مستانه در آی درخراباتیاران حریف را خبر کن

از خانقه وجود و صورتجز معنی عشق او به در کن

بگذر ز حدیث دی و فرداامروز صفات خود دگر کن

خواهی که خدای را ببینیدر چهرهٔ سیدم نظر کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت از دل برای ترک دنیای مادی و ورود به دنیای عشق و تصوف اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که از تنهایی صومعه خارج شده و به میکده برود. او توصیه می‌کند که در دریای حال فرو رود و به جای ظاهر، به معنای عشق توجه کند. همچنین، از فراموش کردن داستان‌های گذشته و آینده می‌گوید و به فرد پیشنهاد می‌کند که اگر می‌خواهد خداوند را ببیند، به چهره ولی و معشوق خود نگاه کند. در مجموع، شعر در پی تشویق به تجربه و احساسات واقعی عشق و نزدیکی به خداوند است.