غزل شمارهٔ ۱۲۸۲
از ما مکن کنار که مائیم در میانما را کنار گیر که آئیم در میان
نوری از آن کنار به ما رو نمود بازروشن چو آفتاب نمائیم در میان
گر نه مراد اوست که گیریم در کناربا این و آن همیشه چرائیم در میان
بسته کمر به خلوت میخانه می رویمآنجا میان خویش گشائیم در میان
عشقست جان عاشق و دل زنده ایم مامائیم حی و عشق نمائیم در میان
عاشق کنار دارد و معشوق هم کنارعشقیم و آمدیم که مائیم در میان
سید موحدیست که سلطان گدای اوستاندیشه کج مبر که گدائیم در میان