غزل شمارهٔ ۱۲۷۸
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ابستان۷ بیت
جام گیتی نما ز ما بستانساغر پر ز ما بیا بستان
دُردی درد دل دوا باشددردمندی خوشی دوا بستان
گر بلائی دهد خدا دریاببخشش حضرت خدا بستان
چون رسیدی در این سرابستانهم مرادی از این سرا بستان
بر سر آب چشم ما بنشینآبروئی ز چشم ما بستان
گر به بستان گذر کنی نفسیهمچو بلبل ز گل نوا بستان
نعمت الله مجو ز بیگانههر چه خواهی ز آشنا بستان