غزل شمارهٔ ۱۲۷۷
جام می عشق تو نوشم به جاندُردی دردت نفروشم به جان
از سر کویت نروم بعد از ایندر ره عشق تو بکوشم به جان
نالهٔ دلسوز من از حالتی استگوش کن ای یار خروشم به جان
جان جهانی و دلم برده ایگوی مگو هیچ خموشم به جان
سید خود خوانیم ای جان منبندهام و حلقه به گوشم به جان