غزل شمارهٔ ۱۲۶۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ان۷ بیت

گر گدائی کنی تو از سلطانپادشاهی کنی چو شاه جهان

گنج عشقش بجو که در دل توستآن چنان گنج در چنین ویران

نور رویش به چشم ما پیداستگرچه باشد ز چشم تو پنهان

جان عارف به گرد نقطهٔ دلهمچو پرگار گشته سرگردان

تا گرفتم میان او به کنارخوش کناری گرفته ام بمیان

جام گیتی نما به دست آورتا ببینی جمال خویش در آن

فیض از نور نعمت الله جوگفتهٔ سیدم روان می خوان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق و جستجوی گنج عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر از پادشاهی درخواست کنیم، همانند سلطانی خواهیم شد. او بر این باور است که گنج واقعی در دل هر انسان نهفته است، حتی اگر این گنج در ظاهر ویران به نظر برسد. نور عشق در دل ما وجود دارد، حتی اگر از دید خود پنهان باشد. عارفان به دور نقطه دل می‌چرخند و با درک این نکته به آرامش می‌رسند. همچنین شاعر می‌فرماید که با دیدن زیبایی‌ها، جمال خود را بهتر می‌شناسیم و به فیض نعمت الهی دست خواهیم یافت.