غزل شمارهٔ ۱۲۲۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: تیداردتمام۷ بیت

هر که باشد خادم او حرمتی دارد تمامبندهٔ او بر در او عزتی دارد تمام

رند سرمستی که او فرمان ساقی می بردبند فرمانست از آن رو طاعتی دارد تمام

گر عزیزی را به عمر خویش دردسر کردچون ندارد درد عشقش زحمتی دارد تمام

خاک پایش هر که همچون تاج بر سر می نهدپادشاهی می نماید دولتی دارد تمام

خرقه پوشی را که او از وصل داده وصله ایدر میان خرقه پوشان خلعتی دارد تمام

همت عالی ما با غیر اومیلی نکردشاید ار گوئی فلانی همتی دارد تمام

نعمت الله از خدا می جو که آن خوش نعمتی استهر که دارد نعمت الله نعمتی دارد تمام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خدام و دوستداران خداوند و عشق الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر کسی که به خدمت و محبت خدا مشغول است، دارای حرمت و عزت ویژه‌ای است. او به اهمیت عشق و ارادت به خدا اشاره می‌کند و می‌گوید حتی اگر فردی دچار زحمت باشد، باز هم عشق به خداوند او را ارزشمند می‌کند. هر که خاک پای خدا را بر سر نهد، به نوعی پادشاهی می‌کند. همچنین، اشاره به جایگاه ویژه‌ای دارد که کسانی که در راه خدا حرکت می‌کنند، از آن برخوردارند. در نهایت، شاعر به نعمت‌های الهی و ارزش آن‌ها نیز اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که کسی که نعمت خدا را دارد، دارای نعمت‌های کامل و تمام است.