غزل شمارهٔ ۱۲۲۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ام۷ بیت

نعمت الله می است و عالم جاماین چنین جام و می مراست مدام

جز از اینسان حلال نیست شرابهر که نوشد جز این شراب حرام

ساقی مست مجلس عشقیممی فروشم حریف و همدم جام

در خرابات کاینات مجوهمچو من دردمند درد آشام

می وحدت به ذوق می نوشمذوق داری به بزم ما بخرام

جام و باده شدند همدم هممجلس می فروش یافت نظام

عشق شاد آمدی به پافرماعقل خوش می روی به خیر و سلام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف جامعه عشق و می‌خواری می‌پردازد. شاعر از می و جام به عنوان نمادی از عشق و حال خوب یاد می‌کند و به افرادی که در این بزم حضور دارند، تاکید می‌کند که تنها شراب حقیقی و حلال، همان عشق و حال خوب است. او به ساقی اشاره می‌کند که می‌فروشد و در این مجلس عشق، همدم و حریف می‌باشد. شاعر همچنین به درد و رنج خود اشاره کرده و از حضار می‌خواهد که در این بزم، با ذوق و شوق شرکت کنند. در نهایت، عشق را شاداب و عقل را به خیر و خوشی می‌داند.