غزل شمارهٔ ۱۲۲۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: دنورچشم۷ بیت

هر زمان حسنی به هر دم می نماید نور چشمهر دمی بر ما دری دیگر گشاید نور چشم

ما خیال عارضش بر آب دیده بسته ایملاجرم لحظه به لحظه می فزاید نور چشم

دوش می گفتم خیالش را که از چشمم مروترک مردم هم به کلی می نشاید نور چشم

گر نباشد عشق او در جان نگیرد جان قرارور نبیند نور روی او نیابد نور چشم

توتیائی چشم ما از خاک راهش ساختهتا غبار دیدهٔ ما را زداید نور چشم

بر سواد دیده هر نقشی که می بندد خیالدر نظر نقش خیال او نماید نور چشم

نور چشم نعمت الله گر شود روشن از اوپیش مردم در همه جا بر سر آید نور چشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد. او هر لحظه که به محبوبش نظر می‌اندازد، احساس شادی و روشنی می‌کند و وجودش پر از نور می‌شود. عشق به این محبوب به شاعر آرامش و قرار می‌دهد و او با خیال زیبای محبوبش، به زندگی‌اش meaning و عمق می‌بخشد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشق و زیبایی محبوبش همچون نوری است که زندگی او را روشن کرده و بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد. به طور کلی، شعر کنایه‌ای از عشق و زیبایی است که بر زندگی و احساسات شاعر سایه می‌افکند.