غزل شمارهٔ ۱۲۲۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اردنورچشم۵ بیت

هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشمهر نفس شکلی دگر از نو برآرد نور چشم

این چنین خوناب دل کز چشم ما گشته روانچشم ما بی آبروئی کی گذارد نور چشم

چون خیال اوست هر نقشی که آید در نظرلاجرم بر پردهٔ دیده نگارد نور چشم

چشم مستش دل ز عیاران عالم می بردمردم گوشه نشین را خود چه آرد نور چشم

نعمت الله نور چشم مردم بینا بوداین چنین نوری به مردم می سپارد نور چشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیر چشم اشاره می‌کند. هر لحظه‌ای که می‌گذرد، چشم نقش‌ها و خیالات مختلفی را می‌نگارد و این دلالت بر عمق احساسات و عشق دارد. شاعر می‌گوید که از دل پر دردش اشک جاری می‌شود و چشمش به خاطر احساساتش شرمنده است. هر تصویری که در ذهن شکل می‌گیرد، در واقع نشان‌دهنده خیال محبوب است که بر پرده چشم نقش می‌بندد. چشم معشوق با زیبایی‌اش دل‌ها را می‌رباید و حتی افراد گوشه‌نشین را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نور و زیبایی چشم معشوق، برکت و نعمت بزرگی است که به مردم بینا و آگاه می‌بخشد.