غزل شمارهٔ ۱۲۲۰

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ستعشقیم۷ بیت

ما عاشق چشم مست عشقیمسرمست می الست عشقیم

سودا زدگان باده نوشیمشوریده و می پرست عشقیم

گلدستهٔ باغ لایزالیمپیوسته چو گل به دست عشقیم

از هستی خویش نیست گشتیمهستیم چنانکه مست عشقیم

در خلوت خانهٔ خراباترندانه حریف مست عشقیم

مائیم که ماهی محیطیمافتاده به دام شست عشقیم

گه سید و گاه بنده باشیمگه عالی و گاه پست عشقیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و شورانگیز نسبت به معشوق است. شاعر از حالت‌های مختلفی همچون مستی، سرمستی و جنون به خاطر عشق سخن می‌گوید. او خود را به‌عنوان گلی در باغ عشق توصیف می‌کند و می‌گوید که در عالم عشق دیگر به هستی خود اهمیت نمی‌دهد. در خلوات و بین دوستان، شاعر بیانگر تنوع موقعیت‌هایش است که گاهی سید (آزاد) و گاهی بنده (مقید) عشق است. در کل، شعر تجلی عشق ناب و بی‌پیرایه‌ای است که هر چه بر آن می‌گذرد، انسان را در دنیای دیگری غرق می‌کند.