غزل شمارهٔ ۱۲۰۰
وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: اییم۷ بیت
ما بندهٔ مطلق خدائیمفرزند یقین مصطفائیم
در مجمع انبیا حریفیمسر حلقهٔ جلمه اولیائیم
او با ما ، ما ندیم اوئیمآیا تو کجا و ما کجائیم
مستیم ز شراب وحدت عشقمستانه سرود می سرائیم
تا واصل ذات خویش گشتیمبا هر صفتی دمی سرائیم
یک معنی و صدهزار صورتدر دیدهٔ خلق می نمائیم
سید ز خودی خود فنا شدوالله به خدا که ما خدائیم