غزل شمارهٔ ۱۱۶۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: امستظهریم۷ بیت

ما به لطف پادشه مستظهریمنه به نانی چون گدا مستظهریم

روز و شب چون اوست استظهار مالاجرم پیوسته ما مستظهریم

گنج اسما را تصرف می کنیمبر چنین گنج خدا مستظهریم

دیگران مستظهرند از جام میما به ساقی حالیا مستظهریم

دائما لاف محبت می زنیمصادقیم و دائماً مستظهریم

اوست استظهار ما در دو سراما به او در دو سرا مستظهریم

بندهٔ سید به استظهار ماستتا نگوئی بر شما مستظهریم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به برکت پادشاهی اشاره می‌کند که به آن مستظهر است، نه به نیاز و گدایی. او تأکید می‌کند که روز و شب از نور الهی بهره‌مند است و بنابراین هر لحظه مستظهر است. همچنین به گنجینه‌های الهی اشاره می‌کند که از آن‌ها بهره‌مند می‌شوند و برعکس دیگران که فقط از شراب مادی مستظهرند، آن‌ها از عشق و محبت الهی سیراب می‌شوند. شاعر می‌گوید که صداقت و محبت در وجودشان نهفته است و در دنیا و آخرت به خدایی که مظهر همه چیز است تکیه دارند. در پایان، به مقام بندگی و استظهار از آن نیز اشاره می‌کند.