غزل شمارهٔ ۱۱۶۴

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: اریم۷ بیت

دایم به خیال آن نگاریمکاری به جز این دگر نداریم

صاحبنظریم و نقش رویشبر دیدهٔ دیده می نگاریم

هر دم که ز نقش خود برآئیمجانی به هوای او سپاریم

ما عاشق مست و عقل مخموردر صحبت خود کجا گذاریم

خوش درد دلی است در دل مادل زنده ز درد بی قراریم

مائیم و حیات جاودانیبا او نفسی دمی برآریم

با عمر عزیز در میانیمبا سید خویش در کناریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و محبت به معشوق است. شاعر از وابستگی و احساس عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در تمام دقایق زندگی‌اش تنها به یاد اوست. او حتی در لحظات سخت و دشوار نیز با عشق به معشوق خود زندگی می‌کند و این عشق به او حیات و طراوت می‌بخشد. همچنین، شاعر به حالت مستی و دیوانگی عاشقانه اشاره می‌کند و از زنده بودن خود به خاطر این عشق یاد می‌کند. در نهایت، او به همراهی و نزدیکی با معشوق اشاره دارد که برایش مهم و عزیز است.