غزل شمارهٔ ۱۱۶۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اریم۷ بیت

نقش خیال رویش بر دیده می نگاریمدرخلوتی چنین خوش پیوسته با نگاریم

جام شراب نوشیم شادی روی ساقیرندیم و لاابالی کاری دگر نداریم

گر شاهدی بیابیم لعل لبش ببوسیممستانه در خرابات با او دمی برآریم

جان شد قبول جانان شکرش نهاده برجانیک جان چه باشد ای جان ، صد جان به او سپاریم

عشق است باقی ای دل باقی همه حکایتما عمر خویشتن را ضایع نمی گذاریم

خمخانه ایست معمور در وی شراب راوقاز بهر باده نوشان پیمانه میشماریم

هر عارفی که بینیم دایم امیدوار استاز ذوق نعمت الله ما نیز امیدواریم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذبه خیال معشوق سخن می‌گوید و لحظاتی خوش را در کنار او وصف می‌کند. او از شادی ناشی از نوشیدن شراب و بی‌خیالی صحبت می‌کند و بر اهمیت عشق تأکید می‌ورزد. شاعر با اشاره به لذت‌های عشق و خوشی‌های آن، می‌گوید که حاضر است حتی جان خود را برای معشوق فدا کند و زندگی را در سایه عشق نمی‌گذارد. او همچنین به خمخانه‌ای اشاره می‌کند که در آن شراب نوشیدنی محبوب و مورد انتظار است و به امید مستی و نعمت الهی زبان می‌گشاید.