غزل شمارهٔ ۱۱۶۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اریم۷ بیت

خیزید که تا جام شرابی به کف آریماین یک دو نفس عمر به ضایع نگذاریم

یک دم که ز ما فوت شود بی می و معشوقشک نیست که آن دم ز خیالش نگذاریم

هر جام پر از می که بیابیم بنوشیمبا همنفسی عمر عزیزش به سر آریم

جان در تن ما عشق نهاده به امانتامید که بر خاک در او بسپاریم

بزمیست ملوکانه و رندان همه سرمستگر باده ننوشیم در اینجا به چه کاریم

آن عهد که با ساقی سرمست ببستیمتا روز قیامت به همان قول و قراریم

روشن شده ازنور رخش دیدهٔ سیدخوش نقش خیالی است که بر دیده نگاریم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لذت بردن از زندگی و میزمینی صحبت می‌کند. او دعوت می‌کند که به خوشی بپردازیم و از لحظات عمر خود استفاده کنیم، چرا که هر لحظه‌ای که از بین می‌رود، ارزشمند است. شاعر به عشق و شوق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که باید در کنار دوستان و محبوب خود زندگی را جشن بگیریم. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که ارتباط و قول‌هایی که با عشق و شادی بسته شده، تا ابد باقی خواهند ماند. در نهایت، زیبایی و نور چهره محبوبش نیز الهام بخش او در این سفر عاشقانه است.