غزل شمارهٔ ۱۱۶۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اریم۷ بیت

گر دست دهد دامن دلبر نگذاریمسر در قدمش باخته جان را بسپاریم

خیزید که تا گرد خرابات برآئیمباشد که دمی جام شرابی به کف آریم

گر یک نفسی فوت شود بی می و ساقیما آن نفس از عمر عزیزش نشماریم

عشقش نه نگاریست که بر دست توان بستآن نقش خیالی است که بر دیده نگاریم

درگوشهٔ میخانه حریفان همه جمعندگر باده ننوشیم در اینجا به چه کاریم

ای واعظ مخمور مده پند به مستانما مذهب خود را به حکایت نگذاریم

آن عهد که با سید سرمست ببستیمتا روز قیامت به همان عهد و قراریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وصف عشق و شوق به میخانه و می‌نوشی می‌پردازد. شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر فرصتی برای دیدار دلبر پیش آید، نباید آن را از دست بدهیم. او به جمع شدن دوستان در میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که در این مکان اگر شرابی نوشیده نشود، زندگی بی‌معناست. همچنین شاعر از وعاظ می‌خواهد که به مستان نصیحت نکنند چون آن‌ها برای خود اصولی دارند که به سادگی فراموش نمی‌شود. در نهایت، او بر عهدی که با دوست خود بسته تأکید می‌کند و آن را تا قیامت معتبر می‌شمارد.