غزل شمارهٔ ۱۱۴۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اندیدیم۷ بیت

نور او عین این و آن دیدیمدر همه آینه نهان دیدیم

هر چه بینیم ما به او بینیمتو چنین بین که ما چنان دیدیم

نقطه در دور دایره بنمودخوش محیطی درین میان دیدیم

آفتاب جمال ظاهر گشتنور چشم محققان دیدیم

هر حبابی که دید دیدهٔ ماعین او بحر بیکران دیدیم

دیده او داد و نور او بخشیدنور رویش به او روان دیدیم

جام گیتی نماست سید ماما در آن نور انس و جان دیدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تجلی و ظهور نور الهی در جهان و در دل انسان‌ها اشاره دارد. شاعر در آن بیان می‌کند که هر چیزی که مشاهده می‌کنیم، در حقیقت تجلی نور اوست. او با استفاده از تصاویری مانند آینه و دایره به این نکته می‌پردازد که وجود الهی در همه جا حاضر و نمایان است. همچنین، اشاره به جمال و زیبایی او دارد و بیان می‌کند که ما در هر چیز، نور و حقیقت او را می‌بینیم. در نهایت، شاعر اعلام می‌کند که وجود انسانی، مانند جام گیتی، به ما کمک می‌کند تا از آن نور و حقیقت الهی آشنا شویم و در آن انس و آرامش یابیم.