غزل شمارهٔ ۱۱۴۴
وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: اتیم۷ بیت
مائیم که مظهر صفاتیمسر حلقهٔ عارفان ذاتیم
سیاح ولایت قدیمیمهم ساکن خطهٔ جهاتیم
باقی به بقای ذات عشقیمایمن ز حیات و از مماتیم
دانندهٔ سر حرف گوئیمپرگار وجود کایناتیم
خضریم که رهنمای خلقیمپروردهٔ چشمهٔ حیاتیم
او بحر محیط ، ما چو موجیماو نیشکر است و ما نباتیم
ما بندهٔ سیدیم از جانبیزار ز لات و از مناتیم